Koolstof en bodemdaling

Esther van den Bor – Koolstof en de bodem

Vorige week schreef ik over koolstof en de bodem. Over het aspect dat koolstof (CO2) vastgelegd kan worden in de bodem en in vegetatie. Deze week gaat het stuk over het aspect bodemdaling. In het veenweidegebied zakt de bodem, op de ene locatie meer dan op een andere. Wanneer dat gepaard gaat met verdroging (doordat het waterpeil niet kunstmatig hoog gehouden kan/mag worden) treedt oxidatie van het veen op en in dat proces komt extra CO2 vrij (nu geschat op 2% van de totale CO2 uitstoot van Nederland). Vertragen van het zakken van de bodem geeft ons een knop waaraan we kunnen draaien in onze zoektocht naar verlaging van de uitstoot van CO2.

Naast de uitstoot van CO2 veroorzaakt het zakken van de bodem problemen van technische aard. De schade aan (spoor)wegen, dijken, leidingen, openbare ruimte, woningen/gebouwen is al groot en zal net als de kosten voor herstel nog sterk toenemen. Gemeenten kunnen met behulp van de bodemdalingskaarten van de klimaateffectatlas een klimaatstresstest uitvoeren. De gegevens vormen een startpunt om de risico’s van bodemdaling, wateroverlast en overstroming, hittestress etcetera in te schatten en op basis van de resultaten maatregelen nemen. Tijdens het 2e nationale congres over bodemdaling van 9 november 2017 is opnieuw de huidige kennis over dit zeer complexe probleem gedeeld.

Oefenen in de praktijk
Het tegengaan van de bodemdaling in het buitengebied raakt de agrariërs direct. In de polder Lange Weide vlakbij Driebruggen wordt in een gebied van 310 hectare vanaf 2018 geëxperimenteerd met onderwaterdrainage. Ook in dit project geldt weer dat samenwerking met vele partijen en betrokkenen absoluut noodzakelijk is.
De werkwijze kan de bodemdaling met bijna 50% voorkomen. Er zijn meerdere methoden om met het dalen van de bodem om te gaan. In de Krimpenerwaard gaan boeren al anders te werk en gebruiken voor het bemesten geen zware machines, maar met mestslangen. Natuurinclusieve landbouw is een alternatief voor enkelen.
Peilfixatie levert ook sterke reductie van bodemdaling op. Maar voor de veehouder is er dan geen toekomst meer. Natte landbouw wordt daarom aangedragen als alternatief. De meeste agrariërs staan niet te springen bij de aangedragen mogelijkheden.

Al de mogelijkheden, en misschien nog meer, moeten met elkaar nog verder worden uitgewerkt. Eén aspect komt in ieder geval steeds bovendrijven: de kosten voor het agrarisch bedrijf worden hoger. Wij, de consumenten, zullen in ieder geval meer geld over moeten hebben – een eerlijke prijs betalen— om samen met de agrariërs voor ons Groene Hart een afgewogen oplossing te vinden en gezamenlijk de klimaateffecten tegen te gaan en de toekomst zeker te stellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *